Nie ma haka na cwaniaka! ;)

Poza turystami, częstymi gośćmi hosteli są tzw. 'pary zakochanych', czyli ludzie którzy nagłego przypływu namiętności nie potrafią dowieźć do domu.
Pojawiają się w sezonie zimowym, gdy temperatura jest zbyt niska na bzykanie się na ławce, oraz w sezonie letnim, gdy wszystkie ławki gdzie można się bzykać są zajęte przez śpiących żuli.
"Pary zakochanych" to nie walentynkowi randkowicze, którym pojebały się miesiące świętowania. To ludzie, którzy poznali się na dyskotece, na mieście oraz wszędzie tam gdzie ludzie się poznają.
To starzy goście z młodymi dupami, stare baby z młodymi ciachami oraz wszelkie inne kombinacje elementów społeczeństwa.
Wysyp zakochanych par obserwować można o dwóch zasadniczych porach: ok. godz. 22 oraz ok. godz.5 rano, czyli przed i po imprezie w klubie.
Wszystkich ich łączy nagły i niespodziewany przypływ 'miłości'.

Ogólnie jest to temat rzeka - długi i szeroki jak Amazonka, i ma tyle wątków, że spokojnie można by napisać o tym książkę.
Tym razem jednak, na uwagę zasługują Panowie (serdeczne ukłony i pozdrowienia środkowym palcem dla Pana, który zainspirował mnie do napisania tego tekstu).
W większości są to faceci z gatunku "cwaniaczek" (łac. a totalis inprobus) - gatunek niestety nie jest na wymarciu, a co gorsza mnoży się szybciej niż grzyby po deszczu, czy prostytutki przy drogach.
Cwaniaczków, jak wiadomo, nie da się lubić. Głównie dlatego, że wyżej srają niż dupę mają i są upierdliwi bardziej niż przysłowiowy wrzód na dupie.
Cwaniaczka nie zawsze poznamy po samym wyglądzie. To nie tylko napakowany karczek, który zatrzasnął się w solarium i zabłądził w dziale dodatków jednego ze sklepów odzieżowych. Czasami to taki wysuszony szaraczek, który wysokie mniemanie o sobie zawdzięcza troskliwej mamusi, która całe życie wmawiała mu jaki to jest zajebisty. Dla zachowania trzeźwego umysłu, powinien od czasu to czasu spojrzeć w lustro, od razu by mu przeszło.
Cwaniaków poznajemy po stylu bycia, oni wręcz ociekają zajebistością.
Zjawisko to nasila się, gdy obok stoi jego pindzia jednorazowego użytku. 

Oto typowe zachowanie 'pary'.

1. WEJŚCIE
Przychodzi. Wkracza z rozmachem. Zwykle z dumnie naprężoną klatą, wyrzeźbioną poprzez intensywny trening metodą 'wdech-wydech'. Iluzja muskulatury znika, gdy tylko wypuści powietrze aby zadać pytanie o pokój.
Za nim truchta pindzia, niekoniecznie ładna.

2. PYTANIE O POKÓJ
Pyta o pokój 2 osobowy. Niesiony falą swojej zajebistości mówi, że 'w zasadzie to może być pokój jednoosobowy, bo potrzebne jest tylko jedno łóżko hue hue hue' Nie pyta o cenę, decyduje się od razu. Wyraźnie chce pindzi zaimponować, pokazać 'Hej! Stać mnie mała!"
Czasem daje pindzi wyjść z inicjatywą i pozwala zapytać o pokój. Niech się dziewczyna zabawi, a co! Pada wtedy magiczne: "Czy jest wolny dwupokojowy POKÓJ?"
RADA DLA PINDZI: Nie pchamy się w konwersacje, gdzie intelektualnie nie dajemy sobie rady! Poważne rozmowy zostawiamy dorosłym. Stoimy cicho i ładnie wyglądamy....albo chociaż się staramy.

3. MELDOWANIE
Po podjęciu decyzji co do pokoju przychodzi czas na zameldowanie.
Cwaniaczek pyta: "To co mam Pani teraz dać? hue hue". Powstrzymujemy się i zamiast powiedzieć: "Najlepiej święty spokój, wyjdź", mówimy "Dowód osobisty".
W celu zachowania swojej tożsamości w sekrecie (zarówno przed pindzią jak i przed recepcjonistką) zwykle mówi: "Dziubasku, daj dowód", do pindzi rzecz jasna.
Przez cały proces meldowania cwaniak znów korzysta z metody 'wdech-wydech'. Jest wyraźnie dumny z tego, że znalazł pindzię która chce mu dać. Na twarzy maluje się przebrzydły uśmieszek.

4. PŁACENIE
Wszyscy cwaniacy starają się sprawiać wrażenie gości nadzianych. Niektórzy są, owszem. Ale zdecydowana większość przed wyjściem z domu musi rozbić swoją świnkę-skarbonkę i w osiedlowym spożywczaku zamienić 'drobne' na 'grube'.
Ego wzrasta wprost proporcjonalnie do zawartości stówek w portfelu.
Kiedy przychodzi do płacenia, pieniądze (zupełnie jak kości) zostają rzucone. Nie podane, rzucone! no w końcu bogactwo, deal with it.

5. ZACHOWANIE
Pindzi i cwaniaczka nie obowiązują żadne zasady, w ich mniemaniu oczywiście. Latają po piętrach nago, tudzież przewiązani prześcieradłami robią wspólnie herbatę (coś na kształt amerykańskich komedii romantycznych - ohyda).
W drodze do pokoju drą japy jak para szympansów w okresie godowym.
Jak sobie z tym radzić? W zależności od sytuacji z którą mamy do czynienia możemy: albo sprowokować utratę słuchu, albo wydłubać sobie oczy.

Wszyscy cwaniacy rączki do góry, żebym wiedziała do kogo mam strzelać ;)